Τρίτη, 8 Δεκεμβρίου 2009

"... αδύναμο κορμί αδύναμη ζωή ... κι εσύ μες στο θολό κόσμο ...".












... τρίμματα από την περσινή σου καρδιά

υπολείμματα
απ’ τις βλέννες της περσινής γέννας
τα έμμηνα
το γαστρικό υγρό
οι νύχτες του έρωτα
η λάσπη του έρωτα ...


... μάτια πλημμυρισμένα

τα δάκρυα των κεριών

το τυχαίο το απαλό φιλί στο μάγουλό σου

μια πεταλούδα σα σκιά στο σβέρκο σου

και η άνοδος, η πτώση

η γραμμή του ουρανού στον καθρέπτη ...





















εσύ που κρατούσες στα χέρια σου και στην κοιλιά
τις τύχες του κόσμου
σαν σπαρταριστό πουλί
σαν καρδιά από πέτρα
πάνω στο τραπέζι απλωμένος
με μια δράκαινα στην κοιλιά
με τις κοπριές των αλόγων
και τις μύγες του απογεύματος να ψέλνουν





























που πήγε η ατσάλινη μέση
αυτή η πνοή η συντροφική
στο αυτί το ψιθύρισμα της αγάπης
το λουλούδι του κόσμου και του φωτός
η χλόη της ευτυχίας
η σιωπηλή πνοή των αγοριών που μεγαλώνουν
τα γλυκά γλυκά μάτια των κοριτσιών
που μυρίζουν τα ρόδα




















... όλες αυτές οι χαμένες λέξεις

η γέννηση
η τροφή
η απόλαυση
και η σήψη

τα άγνωστα σώματα
και οι παράλληλες μέρες

για πάντα άγνωστες και ξένες

η θρυαλλίδα απ’ το γόνατο
ο ιδρώτας στην παλάμη

το δασωτό στήθος
η κουρασμένη γλώσσα

οι φλογισμένες σπηλιές
οι γλιστερές κατηφόρες

αυτές οι συραγγώδεις διαστάσεις
οι συσπάσεις της καρδιάς σου

και οι μορφασμοί στον καθρέπτη

αυτός ο διψασμένος δαίμονας του τάφου
και ο σκώληξ της σαρκός
που ριγά κάτω απ’ τη γνάθο σας ...


Ν.


2 σχόλια:

Angel ^j^ είπε...

... Οι διαδρομές σου
τρυφερές διαδρομές ημιτόνων
στις άκρες και στις κορυφές ..
Στην άνοδο και στην πτώση,
Από την ταραχή μιας απορίας
κι ως τη γαλήνη μιας απάντησης
ή έστω μιας σκέψης που απαντάει στην ταραχή …
Από τη θέση της ματιάς απέναντι στον «άλλο»
-τον ΄σπουδαίο ‘άλλο’
μέχρι που συναντά κι αγγίζει και ταυτίζεται
με το ‘σπουδαίο’ ΕΓΩ ..
Η απορία του χρόνου
και οι υγρασίες της ζωής
που αποστραγγίζουν στο Δέλτα του Αχέροντα
Και στο ενδιάμεσο της διαδρομής
ξέφωτα φωτεινά,
-αρένες για μάχες σωμάτων με σώματα,
σεντόνια νοτισμένα,
σεντόνια διαφυγής..
Στο φτάσιμο, νεκροσέντονα σιωπής
το άκρο άωτο της πληρότητας να στοχεύουν
στο ..‘δια ταύτα’ …

N. είπε...

Χα πάντοτε τα μαθηματικά σου προσφέρουν τόσο ασφαλείς παρομοιώσεις ...

ο σπουδαίος άλλος
το σπουδαίο εγώ
το δέλτα του αχέρωντα
τα ξέφωτα
το άκρο άωτο της πληρότητας
(το άκρο άωτο της απελπισίας)

μ' άρεσε η περιγραφή σου Α