Τετάρτη, 3 Ιουνίου 2009

".. κι οι χάρτες θα διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους εκεί που ο νους μονοπάτια μηχανεύεται .."

ImaginationKnowledge_Einstein

«.. Οι άκρες των δαχτύλων μου, Κυκλωτικές διαδρομές μ ανάλαφρα ποδήλατα στα όρια του προσώπου σου. Στη γεωμετρία των γραμμών σου Εκεί, στο τρίγωνο που σμίγουν τα φρύδια, οι τεθλασμένες των ματιών και οι καμπύλες του χαμόγελου. Στις οξυγώνιες εκφράσεις των φόβων σου και στο αμβλύ μονοπάτι του τρυφερού ύπνου στα μάτια σου. Η θάλασσα μέσα μου, Η πάλη μέσα μου Κι η άμπωτη.. Μες την παλάμη μου ο Λίβας της ανάσας σου, στρόβιλος κι άνεμος και νηνεμία. Όταν αγγίζω με τ’ ακροδάχτυλα τις απολήξεις σου και το περίγραμμά σου σε περι-Έχω και περι-Έχομαι. Κι αυτό, το τόσο προβλέψιμο το τόσο πεπερασμένο ταξίδι όσο δε λέει να ξεκινήσει νοιώθω να μη τελειώνει πουθενά. Νάναι μακρύ χωρίς Ιθάκη Και δίχως λογισμούς. Με μιαν απόλυτη συνέπεια στο κέντρο μου, που ψάχνει ακόμα ψάχνει, μια περιφέρεια ανάδοχο να με περι-βάλει. Στο κέντρο μου να βάλλει, Εντός να με έχει, να με περι-έχει με τη στοργή μιας σκέψης μόνης κι ανάδελφης και σιωπηλά κρυμμένης Κι ακόμα ανώριμης να πλανηθεί σε πλέγματα λέξεων σε σχήματα ήχων, στον απαλό της μίσχο ακροβατώντας πάνω απ το δίχτυ ασφάλειας της τρυφερής ασάφειας του παιδικού σου βλέμματος. Οι αναπνοές σου, Κουκούτσια των καρπών της Άνοιξης στα δάχτυλα, σαν όστρακα ερμητικά κλεισμένα, Σαν πύλες απροσπέλαστες σε τείχη θεόρατα. Σαν τάφρος του ψηλού του Πύργου της γεωγραφίας σου, που σε μακραίνει, από την έκταση των χεριών μου και τις αναμονές στ ακροδάχτυλα απελπίζει κάθε που ξημερώνει αύριο. Λίγο πριν βγει ο Ήλιος - Λίγο μετά, σαν όνομα η μέρα αλλάξει, Θα σε φωνάξω πάλι. Θα σε φωνάξω πάλι με την αθώα ένταση της ξάγρυπνης πνοής, μέσα απ' του ύπνου τον ψίθυρο, μέσα απ τους μίσχους ώριμων σταχυών και μέσα απ του πυρήνα σου την άφεση στα ακροδάχτυλα μου, που άπειρα ν αγγίξουν τ άπειρο τόλμησαν μ έμπνευση κι έγνοια κι όχι από γνώση κι όχι από μνήμες και τριβές, μα με προσάναμμα στης νύχτας την προοπτική την παρουσία του χρόνου σου στο ρεύμα, στους αρμούς και στα σπασμένα μέλη μου, που αιώνες χάσκουν στο κενό και τώρα στο καινό ισορροπούν στις παύσεις και στις σιωπές σου ανάμεσα ..»

A^j^

8 σχόλια:

N. είπε...

"Όταν αγγίζω με τ’ ακροδάχτυλα τις απολήξεις σου..."

Έχω την εντύπωση πως η γνώση εν γένει , η γνώση αυτή καθ' αυτή, η καθαρή δομή της γνώσης, "που στερείται των διακριτικών της ανθρώπινης περατότητας", της θνητότητας, του πάθους κλπ
ασφαλώς και είναι ... αδιάφορη, ψυχρή, τυπική, νεκρή, απούσα


αντίθετα η φαντασία, η φαντασίωση,
ιδιαιτέρως όταν μας ... διεκδικεί περισσότερο έντονα από ποτέ,
όταν μας φέρνει αντιμέτωπους μ' αυτό το υπερβολικό,
μ' αυτό το έμμονο σκληρό υπερχειλίζον πλεόνασμα,
τον πυρήνα της πραγματικότητας της επιθυμίας και της απόλαυσής μας (μέσα στη φαντασίωση)
- πυρήνας δύσκολος που αντιστέκεται στην απεικόνηση στην αντικειμενοποίηση -
τότε

η φαντασία, η φαντασίωση έχει να κάνει με εμάς ειδικά
με τη γλώσσα μας ειδικά
με τη ... γνώση μας ειδικά

όσο και αν αυτή η ... ειδικότητα, η αισχρότητα του ειδικού ανθρώπινου πάθους, με τη μορφή τη πάλης για κυριαρχία και εξουσία
είναι αυτή που κατ' εξοχήν διαφαίνεται όποτε μιλάμε για ... γνώση, και νόμο,
όποτε η γνώση και ο νόμος ... δρούν
μ' έναν αυτοματισμό που μοιάζει μηχανιστικός και γι' αυτό απάνθρωπος,
αλλά ειδωμένος από τη σκοπιά της εξουσίας και της σχέσης Κυρίου-Δούλου μοιάζει πολύ μα πολύ ... ανθρώπινος,
δηλ αισχρός, με την απόλαυση της αισχρότητας και την αισχρότητα της απόλαυσης
πολύ ειδικά πολύ συγκεκριμένα, πολύ απάνθρωπα ... (και όχι μηχανιστικά ή έστω αν θέλεις με τη ... μηχανική της αισχρότητας)


Όχι από γνώση λοιπόν, αλλά με παρουσία με φαντασία και έμπνευση...

όσο και αν "μετά από πολλά καλοκαίρια"

μετά από την "πλήρη ταύτιση με την υπερβολή της φαντασίωσης"

"η διέλευση της"

μας φέρνει αντιμέτωπους
με μια φοβερή ... γνώση (φοβερή; γνώση; φάσμα;)
με το κενό
(ένα καινό κενό, καινό σαν φρικτή αποκάλυψη, ένα κενό ... της συνοχής μας, ένα ασυνάρτητο, χαωτικό κομματιασμένο κενό)

(το κενό της συνοχής μας;)
και μοιάζει τότε να γεννιόμαστε απ' το τίποτα...

Vaso Mprataki είπε...

Το διαβάζω και δεν μπορώ να πάρω τα μάτια από την θάλασσα των λέξεων που απλώνεται μπροστά μου...
Να σου πω απλός ότι μου αρέσει νομίζω ότι θα πω ψέματα.
Το να σου πω ότι χάθηκα στην θάλασσα των λέξεων σου παρασυρμένη από τα κύματα των φαντασιώσεων σου ίσως να είναι η μόνη αλήθεια.
Δεν ξέρω αλλά διαβάζοντας το μου έφερε στην μνήμη ένα βιβλίο του Μίλαν Κούντερα που το είχα διαβάσει πριν πάρα πολλά χρόνια και είχε τον τίτλο''Η ΒΡΑΔΥΤΗΤΑ''
Όπου αποδείκνυε ότι η βραδύτητα είναι ο ρυθμός της απόλαυσης και της μνήμης ενώ η ταχύτητα ο ρυθμός της μη ικανοποίησης και της λήθης...
Δεν ξέρω γιατί αλλά αυτά που διάβασα μου έφεραν στην μνήμη εκείνο το βιβλίο.
Γράφεις υπέροχα! Ευχαριστώ για το υπέροχο ταξίδι!
Να'σαι καλά!
Καλό σου απόγευμα!

Angel ^j^ είπε...

@ευ Α ...

"..Αλμύρα θαλασσινή
βυθός
κοράλλια
κι αντιφέγγισμα τ΄ουρανού ...

.. οχι, για Ιθάκη μη μιλάς
μεγάλο νάναι το ταξίδι ευχήσου .."

(.. απ΄ το δικό σου η αφορμή ..!)


Φιλιά πολλά πολλά
κι ένα χαμόγελο μεγάλο .. ! :)

Angel ^j^ είπε...

@Ν.

Ναι πράγματι..
Η τυραννία της Γνώσης που στείρα κι άτεγκτη διαχωρίζει τα κομμάτια του "όλου", του "εαυτού", του α-τόμου στα εξ ων συνετέθη ..
Η τυραννία της Γνώσης που ξέρει περί πολλών να τυρβάζει εκ καθέδρας και αίματος και πάθους αμέτοχη και "λάθους" εκ του ασφαλούς δικαστής αδέκαστος ...
Πόσο μακριά από τη μετά "λόγου φαντασίας" και δύναμη σοφίας Γνώση ..
Γνώση του "αίματος μετά πνεύματος" ..

Και ναι .. υπό αυτές τις προϋποθέσεις .. "Imagination is more more more important than knowledge.."

maira del mar είπε...

«..στις παύσεις και στις σιωπές σου ανάμεσα..»

ηχο-Γραφώ..
κι
ηχΩ΄-Γραφώ..
κυματο-κορφές
και υγρές κορυφώσεις λέξεων
που
μελ-Οδεύουν
ηδυπαθώς
άφεση..

Και
δεν μπορώ παρά..
πάνω σε τούτη την αυτό-σχεδία
την φτιαγμένη από υλικά.. γνώσης
να αφεθώ..
στα γεμάτα αρπίσματα και μελωδικούς
δαχτυλισμούς άκρα(τα)άκρα
να ταξιδέψω..

ηχο-Γραφωντας..
κι
ηχΩ΄-Γραφωντας..

το πραγματικά Φανταστικό
και
το φανταστικά Πραγματικό!!!

φιλιά πολλά Angel

koperti είπε...

ωραία που ταξίδεψα τώρα!
σε διαδρομές σαν εκκρεμές,σε καμπύλες ,γωνίες κι ευθείες γραμμές

(τώρα κι εγώ έχω ένα βλέμμα ασαφές)

γεια σου αγγελούδι
=)

Angel ^j^ είπε...

@maira del mar

Ιδανικοί αυτο-σχεδιασμοί
ά-Πειροι κι έμ-Πυροι
κι όχι 'επί τούτου'
μα ‘επί τα αυτά’ -εντός ΚΑΙ εκτός ..
Ταυτό-Χρονα και σύγ-Χρονα
σε πλεύση αιθέρων με φτερά
σε πτήση θάλασσας, ωκεανού
στο δίπολο μιας σύμ-πτωσης
(ή έστω μιάς τόλμης)
υγρών βυθών κι αιθέρων
ά-πειρου κάλλους
έμ-πυρης παρ-ουσίας
που τη σιωπή μετουσιώνει και τον φόβο
σ΄ αλμύρα κι άμμο και υγρασία έναστρου
(ε)ξημερώματος
σ άνεμου πτήση ωκεανών
Και το (ε)ξημέρωμα
σκοτεινιάζει την απορία
που ησύχασμα ζητάει
και κοίτη
να πλεύσει ή να ποντιστεί.
Περι-εχόμενο μιας απουσίας
Κενό μιας παρ-ΟΥΣΙΑΣ καινής
στις άκρες απ΄τα δάχτυλα
γαντζώνεται σαν ακροβάτης
Να με γητεύσει
να με πλανέψει
να με .. ποντίσει(;)
Σε πλεύσεις ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗΣ ΥΠΕΡΟΧΗΣ
Σε πτήσεις ΥΠΕΡΟΧΑ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΕΣ
Ή έστω απλά σαν μιαν ευχή τ απίθανα πιθανό
Στην περιφέρεια μιας στατιστικής απόκλισης
Υπήκοος να γίνει κι αυλικός ...


...Καλώς τη !
έλειψες καιρό
οι λέξεις ηχούν ελπίζοντας στην ακρόασή σου

φιλώ και φιλώ σε ξανά

Angel ^j^ είπε...

@ koperti

όμορφα ταξίδια
σε διαδρομές ταλάντωσης
σαν εκκρεμές γοητευμένο
στην περιπέτεια της γεωμετρίας
των παλμών
και του βλέμματος ..

όμορφα βλέμματα
σαφή και καθαρά
ταγμένα στην ασάφεια
και στο θολό
της έμπνευσης
χωρίς γωνίες και σκιές ..

Κοπερτινι μουυυυυ !!!!!!!!!
καλό ταξίδι λοιπόν
στη λαμπερή ασάφεια
της έμ-Πνευσης
του πιό καθάριου βλέμματος ...

φιλιά πολλά