Δευτέρα 16 Φεβρουαρίου 2009

1. The Love Song of J. Alfred Prufrock



S’io credesse che mia risposta fosse
A persona che mai tornasse al mondo,
Questa fiamma staria senza piu scosse.
Ma perciocche giammai di questo fondo
Non torno vivo alcun, s’i’odo il vero,
Senza tema d’infamia ti rispondo.



LET us go then, you and I,
When the evening is spread out against the sky
Like a patient etherised upon a table;
Let us go, through certain half-deserted streets,
The muttering retreats 5
Of restless nights in one-night cheap hotels
And sawdust restaurants with oyster-shells:
Streets that follow like a tedious argument
Of insidious intent
To lead you to an overwhelming question … 10
Oh, do not ask, “What is it?”
Let us go and make our visit.

In the room the women come and go
Talking of Michelangelo.

The yellow fog that rubs its back upon the window-panes, 15
The yellow smoke that rubs its muzzle on the window-panes
Licked its tongue into the corners of the evening,
Lingered upon the pools that stand in drains,
Let fall upon its back the soot that falls from chimneys,
Slipped by the terrace, made a sudden leap, 20
And seeing that it was a soft October night,
Curled once about the house, and fell asleep.

And indeed there will be time
For the yellow smoke that slides along the street,
Rubbing its back upon the window-panes; 25
There will be time, there will be time
To prepare a face to meet the faces that you meet;
There will be time to murder and create,
And time for all the works and days of hands
That lift and drop a question on your plate; 30
Time for you and time for me,
And time yet for a hundred indecisions,
And for a hundred visions and revisions,
Before the taking of a toast and tea.

In the room the women come and go 35
Talking of Michelangelo.

And indeed there will be time
To wonder, “Do I dare?” and, “Do I dare?”
Time to turn back and descend the stair,
With a bald spot in the middle of my hair— 40
[They will say: “How his hair is growing thin!”]
My morning coat, my collar mounting firmly to the chin,
My necktie rich and modest, but asserted by a simple pin—
[They will say: “But how his arms and legs are thin!”]
Do I dare 45
Disturb the universe?
In a minute there is time
For decisions and revisions which a minute will reverse.

For I have known them all already, known them all:—
Have known the evenings, mornings, afternoons, 50
I have measured out my life with coffee spoons;
I know the voices dying with a dying fall
Beneath the music from a farther room.
So how should I presume?

And I have known the eyes already, known them all— 55
The eyes that fix you in a formulated phrase,
And when I am formulated, sprawling on a pin,
When I am pinned and wriggling on the wall,
Then how should I begin
To spit out all the butt-ends of my days and ways? 60
And how should I presume?

And I have known the arms already, known them all—
Arms that are braceleted and white and bare
[But in the lamplight, downed with light brown hair!]
It is perfume from a dress 65
That makes me so digress?
Arms that lie along a table, or wrap about a shawl.
And should I then presume?
And how should I begin?
. . . . .
Shall I say, I have gone at dusk through narrow streets 70
And watched the smoke that rises from the pipes
Of lonely men in shirt-sleeves, leaning out of windows?…

I should have been a pair of ragged claws
Scuttling across the floors of silent seas.
. . . . .
And the afternoon, the evening, sleeps so peacefully! 75
Smoothed by long fingers,
Asleep … tired … or it malingers,
Stretched on the floor, here beside you and me.
Should I, after tea and cakes and ices,
Have the strength to force the moment to its crisis? 80
But though I have wept and fasted, wept and prayed,
Though I have seen my head [grown slightly bald] brought in upon a platter,
I am no prophet—and here’s no great matter;
I have seen the moment of my greatness flicker,
And I have seen the eternal Footman hold my coat, and snicker, 85
And in short, I was afraid.

And would it have been worth it, after all,
After the cups, the marmalade, the tea,
Among the porcelain, among some talk of you and me,
Would it have been worth while, 90
To have bitten off the matter with a smile,
To have squeezed the universe into a ball
To roll it toward some overwhelming question,
To say: “I am Lazarus, come from the dead,
Come back to tell you all, I shall tell you all”— 95
If one, settling a pillow by her head,
Should say: “That is not what I meant at all.
That is not it, at all.”

And would it have been worth it, after all,
Would it have been worth while, 100
After the sunsets and the dooryards and the sprinkled streets,
After the novels, after the teacups, after the skirts that trail along the floor—
And this, and so much more?—
It is impossible to say just what I mean!
But as if a magic lantern threw the nerves in patterns on a screen: 105
Would it have been worth while
If one, settling a pillow or throwing off a shawl,
And turning toward the window, should say:
“That is not it at all,
That is not what I meant, at all.”. . . . . 110

No! I am not Prince Hamlet, nor was meant to be;
Am an attendant lord, one that will do
To swell a progress, start a scene or two,
Advise the prince; no doubt, an easy tool,
Deferential, glad to be of use, 115
Politic, cautious, and meticulous;
Full of high sentence, but a bit obtuse;
At times, indeed, almost ridiculous—
Almost, at times, the Fool.

I grow old … I grow old … 120
I shall wear the bottoms of my trousers rolled.

Shall I part my hair behind? Do I dare to eat a peach?
I shall wear white flannel trousers, and walk upon the beach.
I have heard the mermaids singing, each to each.

I do not think that they will sing to me. 125

I have seen them riding seaward on the waves
Combing the white hair of the waves blown back
When the wind blows the water white and black.

We have lingered in the chambers of the sea
By sea-girls wreathed with seaweed red and brown 130
Till human voices wake us, and we drown.

T.S. Eliot (1888–1965).  Prufrock and Other Observations.  1917. 

"Γνωρίζεις βέβαια, ή ίσως και να μη γνωρίζεις αρκετά, πόσο σημαντικό ρόλο έχει παίξει αυτό το ποίημα στη ζωή μου (όπως και η Τέταρτη Διάσταση του Ρίτσου σε μια άλλη περίοδο, όπως και ο Λόρκα και ο Τράκλ). Γι' αυτό νιώθω υποχρεωμένος να το παραθέσουμε εδώ, όχι μονάχα για το ρυθμό και τον ιδιαίτερο λυρισμό του, αλλά και για τα ... θέματα τα οποία σημειώνει. Θέματα, θέματα, θέματα, ... νιώθω πως έχει φτάσει η στιγμή να μιλήσουμε για κάποια "θέματα" ή μήπως εξαντλείται ο "εσωτερικός λόγος" που θέλει να είναι βαθύς και ... αποκαλυπτικός, βαθιά αποκαλυπτικός, στην ποιητική μορφή; και είναι ο "εσωτερικός λόγος" μονάχα ομιλούμενος; και τι συμβαίνει με τη σκέψη στην αιχμή ή με τα όνειρα ή με το θρησκευτικό αίσθημα ή με την ιστορία της σεξουαλικότητάς μας, με την προσευχή, τον "αυτισμό" όλων αυτών, αλλά και αυτή την "εχθρική, την μη ανταποκρινόμενη πραγματικότητα";
Θέλω να εγκαινιάσω μια νέα περίοδο σ' αυτή την ιντερνετική μας ... πρακτική. Γνωρίζεις βέβαια πως θεωρώ αυτό το ιστολόγιο "όχι σπουδαία πράγματα" όμως "όχι και ασήμαντο", ναι είναι ενδιαφέρον και είναι ενδιαφέρον να έχει ποιότητα, είναι ενδιαφέρον να υπάρξει πραγματική αποκάλυψη, αν πραγματική αποκάλυψη υπάρχει, και τα λοιπά. Μπορεί να ...; 
Then how should I begin /To spit out all the butt-ends of my days and ways? /And how should I presume? 
"

N.

Σάββατο 14 Φεβρουαρίου 2009

A2N : 5 'Mendel vs Mendeleev'..


κι έγραψε ο Ν. :
"...Κι από τα μαλλιά σου κι από τα μάτια σου τι θα πάρω;..."


… κι όλα ανατρέπονται
μικροί και λίγοι στην απουσία και πάντα απροετοίμαστοι και ξαφνιασμένοι. Κι όλο το νόημα το κρυμμένο νιώθεις στου εγώ του φθαρτού τη γέφυρα, στο πριν, στο μετά, στα μέλη και στα γνωρίσματα. Και στα χαρίσματα της σκυτάλης από το χέρι της διαδοχής που παίρνεις, και που θα δώσεις και που θα δοθεί και που θα πάει πιο μακριά κι από όπου έφτασε σε σένα … Και μ ανταγωνισμό και απορία στους νόμους της επιστροφής του δανείου, στα στοιχεία τα απλά και στα πρώτα και στα υπόλοιπα του περιοδικού συστήματος. Κάτω απ τον Ήλιο και σε κρυψώνες προσωπικές και αθέατες στα ταμεία της Νύχτας, γλύφουμε τις πληγές στήνοντας κυκλωτικούς χορούς με τα μάτια σε χρόνο αμετάκλητα παρελθόντα, σε χρόνο αδυσώπητα μέλλοντα, στην εκδοχή μιας επανάληψης και μιας ακόμα ενδεδειγμένης διαδικασίας σε ρόλο πρωταγωνιστή. Και στάζουν και σταλάζουν στα λαγούμια της φυγής και της απορίας μας, οι στάλες της ζωής και οι χυμοί και οι πνοές και τα δάκρυα κι η δίψα. Και σκύβουμε για νερό στις άνυδρες τις μνήμες της φθοράς. Τα δάχτυλα εργαλεία της αφής, τα μάτια μάρτυρες των αποδείξεων. Τι πήρα απ τη σκυτάλη; πόσες διαδρομές και στροβιλίσματα και πίδακες αίματος πορφυροί και λογισμοί της καρδιάς και παλμοί της διάνοιας; Και χρώματα, και μέλη και χαρίσματα αναγνώσιμα απ την όραση κι απ την αφή; Και πόση η απόσταση και πόση η σκέψη;
Κι όλα στο τέλος ένας ανταγωνισμός, μια επιβολή και ένα στοίχημα επικυριαρχίας των νόμων του Mendel κόντρα στον πίνακα του Mendeleev, στο τέλος της υπόθεσης στο ..‘δια-ταύτα’. Και μείς, θεατές της ανάγκης και της αιχμής του βέλους και βορά στων μονομάχων την αρένα ταυτόχρονα. Και τρόπαια ευεργεσίας πιστώνουμε στο χρώμα των μαλλιών, στο σχήμα των μελών και του γέλιου και στων ματιών την ίριδα και στα λοιπά κτερίσματα της σκυτάλης από την εποχή του σπέρματος στου ωαρίου την υποδοχή. Και στην αθέατη πλευρά, το νόημα της ζωής στης μνήμης τα ίχνη και στης καρδιάς την προσέγγιση. Και στο άρμα σερνόμαστε και σέρνουμε χορούς και πανηγύρια και θορύβους και υπέροχα βεγγαλικά εντυπωσιασμού στη μηχανική της διαιώνισης υπακούοντες και πίδακες εκρήξεων και κάμψεις και έλξεις και μάχες και παραιτήσεις. Και χάνουμε τη Σιωπή και τον Ήχο του χρόνου. Και τη φορά του βέλους και την αιχμή. Και τη ροή του αίματος και τους παλμούς και τις φωνές τις χαμηλές και τις υπέρηχες πίσω απ τις πόρτες και τα παράθυρα και τους ψιθύρους τους νοούμενους και τους υπονοούμενους να ξεμακραίνουν ... Κι όλα ανατρέπονται κι όλα ανατρέπονται και μας γυμνώνουν σε κρεβάτια διεκπεραίωσης μικρούς και αμήχανους και έχοντες κενά και χάσματα και θέλω και μπορώ και δίνω και παίρνω και χρειάζομαι και μάχομαι και αμύνομαι και φοβάμαι και πονάω και θυμάμαι και αντέχω και υποκύπτω και εκτίθεμαι και στέκομαι ..και υπάρχω, παρ’ όλα αυτά ..για όσο ..


A^j^

Πέμπτη 12 Φεβρουαρίου 2009

"...Κι από τα μαλλιά σου κι από τα μάτια σου τι θα πάρω;..."























"...Πια χωρίς τις δροσοσταλίδες του και χωρίς τους ποταμούς των ιστών, φύλλο και φύλωμα του ήλιου, του απαλού φωτός, χάδι του ανέμου, ξανθό καλοκαίρι με ήσυχα βράδια ανέφελα..."
"...και ούτε δάκρυα πια ούτε και η θέρμη τους που λέμε πως ξέρει και δείχνει την κρυφή καρδιά την κρυφή πληγή..."
"...έτσι όπως αλλάζουν τα πάντα, με το γύρισμα του κεφαλιού,
έτσι όπως ανατρέπονται όλα και εκβαθρώνονται και σύρονται..."
Ν.

"...Πόσος ήλιος χρειάζεται;..."













Ν.

"... Ω!, προετοιμάσου για τις αχανείς εκτάσεις ..."



















"... Μικρό παιδί άδειο στόμα
κι ο ουρανός μικρός κι ο ουρανός άδειος
και πίσω απ' τα μάτια
όσο απλώνει το χέρι σου
ο μύθος των ήχων, ο μύθος του φωτός
ο μύθος του χώρου
άδειο αντηχείο..."

"... Και τώρα σωροί από σάρκες
σάρκες από σωρούς
κι ένα πέλαγο νημάτων
κι όπως ανοίγουν τα μάτια
και ξυπνάς,
θραύσματα ερώτων
πυρώδεις φλογώσεις νευρώδεις σπασμοί
θαύματα-ιστοί ασήμαντα
μεγαλειώδεις διαθήκες κοκκάλων..."

Ν.

Δευτέρα 9 Φεβρουαρίου 2009

Full Moon ..


'La canzone del mal di luna' - Nikola Piovani


".. την αθέατη
πλευρά του φεγγαριού
ονειρεύομαι

ζήτημα καρδιάς
ν΄ανακαλύπτεις βράδυ
ένα φεγγάρι .."



A^j^

Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 2009

Σ-σ-ς!

Η 'σιωπή' ποτέ δεν παύει να συνεπάγεται το αντίθετό της και να εξαρτάται από την παρουσία του: ακριβώς όπως δεν υπάρχει 'πάνω' χωρίς 'κάτω' ή 'αριστερό' χωρίς 'δεξιό', έτσι πρέπει κανείς να παραδεχτεί την ύπαρξη ενός περιβάλλοντος ήχου ή γλώσσας για ν αναγνωρίσει τη σιωπή ... Η 'σιωπή' των πραγμάτων, των εικόνων και των λέξεων είναι η απαραίτητη προϋπόθεση του πολλαπλασιασμού τους. Susan Sondag : Η Αισθητική της Σιωπής (μετ. Ν Ησαΐα)


Δε θα μιλήσω - άλλωστε οι λέξεις μου απλές και χαμηλόφωνες κι ευάλωτες, διαθλώνται στα φίλτρα των περισπασμών σου. Και των θορύβων και των αστέρων γύρω σου των προφανών και των προβλέψιμων. Μικρός, χαμένος Αστρολάβος χάλκινος και ανύποπτος, θα παλιώνω περιμένοντας στα λημέρια των δεινών κολυμβητών σου, στις σπηλιές και στα νυχτέρια σου. Στη μήτρα του γαλάζιου θα περιμένω να καταδύσεις τα μάτια ‘τα εντός’. Σαν έρμαιο δίχτυ ναυαγίου, να τυλιχτώ στη ματιά σου, την έκπληκτη, για να μετρήσει μέσα απ τα οξειδωμένα γρανάζια μου τα σώματα τα ουράνια και τον ορίζοντα, που καθρεφτίζονται στην επιφάνεια και ποντίζονται στους βυθούς μου.
Δε θα μιλήσω με κραυγές και με εκρήξεις και με υπέροχους πίδακες χρωμάτων και με κεντίδια λαμπερά φωτιάς στου φεγγαριού την παραίτηση. Μόνο στη ησυχία την απόλυτη θα επενδύσω, ν αφουγκραστείς τους θορύβους μου τους ελάσσονες, τους λανθάνοντες, τους ‘εκ βαθέων’ και τους περί πολλών ερώτων των ελάχιστων και των μέγιστων, και των παθών και των έρημων και άνυδρων τόπων των παροικούντων ..
Δε θα μιλήσω με χρώματα και φθόγγους φθαρμένους κι από τη χρήση οικείους και προφανείς. Θα επενδύσω σε δυνάμεις αντίληψης και υπέρτατου αισθήματος και συνειρμών και αποχρώσεων και ήχων αθέατων και ανανίχευτων. Των υπέροχων ήχων της απουσίας θορύβου και κραδασμών και γνώριμων διαδικασιών κι επαναλήψεων τετριμμένων. Των ‘ήχων’ της σύμπτωσης και των άφωνων φθόγγων της έκπληξης. Και του αισθήματος των παλμών στους πυλώνες τους κλειστούς ανάμεσα και στις παλάμες τις ζεστές του Φλεβάρη. Και ω ναι ! Στην υγρασία ..Στην υγρασία των μελών, των πτυχών, των ματιών, των σωμάτων. Στην υγρασία της Ζωής και του στερεώματος. Στα δάκρυα. Προπάντων στα δάκρυα της μηχανικής των συγκοινωνούντων δοχείων.
Δε θα μιλήσω. Θα περιμένω ίχνη απ το ..'πέρασμα' χαράματα στο κατευόδιο της μέρας πλάι στην κούπα του καφέ. Με τον αχνό στα δάχτυλα ανάμεσα, σε μια γωνιά θ αναπαύσω τα μάτια, να ελευθερώσω τη δύναμη την αντίρροπη της προσμονής και της γνώσης. Και με σιωπή, με τη σιωπή μου μοναχά θα προκαλώ .. υποθέσεις και εικασίες και αλγόριθμους αποτελεσματικούς και αψεγάδιαστους να δώσουν νόημα και φως και ποθούμενα .
A ^j^

Τετάρτη 4 Φεβρουαρίου 2009

l’aiuto dell’ ispirazione ..

Με θέα το Manhattan

από την άλλη όχθη του Hudson River (1997)













..προσέγγιση με αφορμή μια έμπνευση … 

(.. : Mολύβι-και-χαρτί. Πρόβα generale. -Σ' εντυπωσίασα ;; )

Με θέα τον Λυκαβηττό (2007)












..κι ένα 'εύρημα' με άλλοθι την έμπνευση 

( .. : Μολύβι-και-χαρτί. Τελευταία 'παράσταση'. Θα με προσέξεις ;;)

..but maths ...only maths .. ( - 2009)













@ ._



A^j^

Τρίτη 3 Φεβρουαρίου 2009

Α2Ν : 4

Fifth Issue, 3ème visible poems Max Ernst

«.. Και θα σταθούμε αντικριστά σε μάτια απορίας και σε λιβάδια διάφανων προθέσεων. Σε χάσματα θολά και σε χαλάσματα. Στις πονεμένες διαδρομές και στις ανούσιες σπατάλες των πεπερασμένων μας, θ ανοίξουμε τις κάμαρες ν’ αναπνεύσουν τα σκοτεινά μας όνειρα. Και στα ντιβάνια της μύχιας αποκάλυψής μας θα εξατμίσουμε σε μυστικές συνεδρίες τα παλιωμένα ηφαίστεια και την καινούργια λάβα. Ψηφίδες απαστράπτουσες του εμπνευσμένου σου στερεώματος και διάττοντες του εκρηκτικού σου θυμικού, του πονεμένου, θα βάλεις στα μαλλιά διάδημα, να στεφανώσεις της καρδιάς το φύλο το κρυμμένο -κι εκείνο της ντροπής, με ταίρι ανάδελφο κι ανάλεκτο και ποθητό. Μονάχα χρόνος, απλός και μονοσήμαντος, και νεογέννητος στο κάθε δευτερόλεπτο. Μονάχα χρόνος θα διατάξει το σεντόνι ν απλωθεί. Καμβάς να γίνει και τρόπαιο. Να απορροφήσει ιδρώτα και προσπάθεια και δάκρυα και πεθυμιά και απώθηση. Ν αποπλανήσει ματιές και βλέμματα, να διασκεδάσει αγωνίες, να διαπεράσει καθρέφτες και κρύσταλλα ιριδίζοντα… Και θα σταθούμε γυμνοί και διάφανοι, ανάμεσα στις στρατιές των εμποδίων μας, στους θορύβους τους επίκτητους και στα ασύμπτωτα καλοκαίρια μας τα παιδικά... Θα ηχοπατήσουμε ανιχνεύοντας στις ιδιοσυχνότητες της σύμπτωσης και της ανάγκης, για να συντονιστούμε εκρηκτικά και αναπότρεπτα σ ένα crescendo αρχέγονης κορύφωσης, στα σπλάχνα τα ενδότερα του αιτιατού. -Κι αχ ! με τον πόνο τον κρυφό, τον νέο, τον παλιό και τον μελλούμενο, θα πορευτούμε φέροντάς τον στο αίμα μας. Θα ταξιδέψουμε, θα ταξιδέψουμε λοιπόν στη νύχτα μας την πίκρα των ανοιξιάτικων κουκουτσιών και των δακρύων στα μάτια. Στο κάψιμο απ της μνήμης τον καπνό και απ τη συνάφεια με ίσκιους, που ήταν δίπλα μας σαν φλόγες μονοδιάστατες και εκρηκτικές και άρπαγες, μονόδρομα ηδονικές και αυτανάφλεκτες. Κι αυτό είναι ένα θέμα ανάσχεσης και διαπραγματεύσεων και αναστολών ..»


A ^j^


Shifted reality (Ν2Α)




















"...Μετατοπισμένη μετατοπισμένη
πραγματικότητα
τα κόκκαλα των ανθρώπων και τα βουνά μετατοπισμένα
κι ο ήλιος ξανθός και πάλι
και με τις ιδέες μου και με τις σκέψεις μου
αναπνέω λύωνω αλλάζω..."
  

Shifted reality (Ν2Α)























"...Ακολουθώντας το νήμα
το πέταγμα της κουρτίνας
στο παράθυρο
σιγά σιγά ξεδιπλώνονται όλα
σιγά σιγά θα ξεδιπλωθούν όλα
και η ανάσα του πανικού ακόμα
θα βρεί τη θέση της
θα βρεί το σκοπό της ..."























Εφηβικά σχέδια

Η σεκάνς της αφίσας(1)























Εφηβικά σχέδια για τη Μ.

Η μνήμη(1)






















Εφηβικά σχέδια

Η σεκάνς του χορού























Εφηβικό σχέδιο

Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου 2009

A2N : 3

Rising from the Grave-MaxErnst
"..Κι όμως, αυτά είναι στιγμές, εικόνες απ το χτες κι από τις μνήμες κι από τα βάθη του μυαλού κι από το χάρισμα της μούσας και της Tέχνης. Μα εδώ, κραυγές και κρότοι και κλαγές και πόλεμος και αίμα και διαβούλευση. Εδώ, καινούργια ασκιά, γεμάτα νέες εποχές δακρύων και πείνας της καρδιάς και της σάρκας. Κι εμείς, μικροί και μόνοι στους τοίχους μας τους τέσσερεις, στους δεκατέσσερεις και στα κελιά μας τα λευκά με τα ροζ σύννεφα και το άρωμα μιας πρόστυχης γαλήνης. Το χρόνο τον λογίζουμε σαν οίηση γιατρεύοντας τους φόβους μας με ποίηση... Εδώ, με κύτταρα ολάνθιστα και σθεναρά κι ανυποψίαστα και τα ρολόγια σ΄ αντίστροφη μέτρηση, μπροστά ατενίζουμε με την πλάτη ασπίδα στο μέλλον. Να αγνοήσουμε, να ξορκίσουμε, να φοβίσουμε τ άλογα που καλπάζουν αγέρωχα με δρεπάνια και σκόνη και αίμα. Και με πλάστιγγες με ζύγια άδικα στων εμπόρων τα οχυρά, και στις συνάξεις των δουλεμπόρων. Μη προκαλείς, μη προκαλείς τις άμυνες της προστασίας μου, της προστασίας μου για σένα. Θα σου φανερωθώ κρατώντας τη αλήθεια μου, τη φοβισμένη αλήθεια μου, στα δόντια και στα μύχια μου τα τρίσβαθα των νυχτεριών και της ανάγκης... Και το απλό, το απαλό και το προβλέψιμο θα το λογίσεις πια του νου παιχνίδισμα κι ενδοβολή και πράξη θεατρική μιας τραγωδίας... Μα αυτή μονάχα είναι η κλεψύδρα μου κι αδειάζει κόκκο κόκκο... Μη προκαλείς τους φόβους μου! Τ άλογα θα καλπάσουν καταπάνω σου και οι εφιάλτες μου θα ξημερώνουν τα όνειρα της αντοχής σου. Κι αν μείνεις εδώ κι ακόμα αντέχεις, μόνο το χέρι κράτα μου, να συγκρατήσω τα όνειρα καθώς σαν άμμος άνυδρη γλιστρούν μέσα απ τα δάχτυλα... Το χέρι κράτα μου -αν μπορείς, προτού τα δάχτυλα γλιστρήσουνε στη σκόνη .."

«..Και ξαφνικά είδα τον κόσμο να γυρίζει τι πάει να πει νάχεις τα χέρια σου αδειανά..»



A ^j^

Σάββατο 31 Ιανουαρίου 2009
























(φωτογραφία του πορτρέτου)

Μάθημα Ορθογραφίας

Escaping

Ο Ν. ποζάρει για τη Μαργαρίτα



















"... στεφανωμένος, κυκλωμένος με στέφανα
Γύρω γύρω βρίσκονται τα προσωπά σου ..."

Η έκπληξη

"... Πάνω απ' τα μνήματα απλώνεται μια πεδιάδα
όπου τα ρούχα μας στεγνώνουν
ούρα και δάκρυα
κι η σίελος που έσταζε
ξανθός αναπαλμός μοιάζει των απολήξεων των άκρων
Α! να 'ρχόσασταν ξανά όλοι μαζί μονιασμένοι
ο χάροντας και η ζωή και η βδέλα
κάτω στα πλατιά χωράφια
που πεθάναμε ..."












"... και πάλι πίσω θα βρεθώ να σου κρατάω
το χέρι, να μη φοβόμαστε
και πάλι πίσω θα βρεθώ -
τόσοι πεθαίνουν στον κόσμο -
τόσοι σφάζονται -
και πάλι πίσω θα 'ρθώ, να σε περιμένω
"αιώνια να συνομιλώ με τον Ιησού μου"
"αιώνια να συνομιλώ
σε αγκαλιές τριανταφύλλων"..."

Πέμπτη 29 Ιανουαρίου 2009



Η Α. βλέποντας την εικόνα που ανάρτησε ο Ν. έγραψε:

Ποιός είναι ο εχθρός;
Είναι η πρόθεση
κι η βία του μυαλού ..
Οι άλλοι απλώς ακολουθούν
σαν υποτακτικοί
τις τάσεις
τις προθέσεις
και τους φόβους μας
να εκπληρώσουν.
Οι άλλοι απλώς
Είναι ο ΄καθρέφτης'
ο πιστός
του εχθρού 'εντός' ...

A ^j^ -> N.


Η Α. σχολιάζει την εικόνα του Ν.:

Απορία ή Παραίτηση ;
Βλέμμα ή Πράξη ;
Πρόθεση ή Απόφαση ;
Σημαίνον ή Σημαινόμενο ;


Ένοχος ή Θεατής ;

A^j^ -> N

Τρίτη 27 Ιανουαρίου 2009

Α2Ν : 2

Andrei Tarkovsky : Nostalgia


Η ΠΟΙΗΣΗ ΔΕ ΜΑΣ ΑΛΛΑΖΕΙ
Η ποίηση δε μας αλλάζει τη ζωή, το ίδιο σφίξιμο, ο κόμπος της βροχής
η καταχνιά της πόλης σα βραδιάζει. Δε σταματά τη σήψη που προχώρησε
δε θεραπεύει τα παλιά μας λάθη. Η ποίηση καθυστερεί τη μεταμόρφωση
κάνει πιό δύσκολη την καθημερινή μας πράξη
Νίκος Αλέξης Ασλάνογλου

".. Με καταργούν και μ ακυρώνουν οι 'Ορισμοί' .
Και τα 'Αξιώματα', αγνώστου πατρός και προθέσεων, χωρίς απόδειξη.. ακολουθώντας τους αλγόριθμους της ανάγκης με στρέφουν, με περιστρέφουν και μ αναλώνουν.
Τα υγρά της ζωής καταθέτω σπονδές στον Ήλιο που άργησε, στη Σελήνη που βιάστηκε, στη Βροχή που αρνήθηκε να επικονιάσει τη νύχτα, στη Νύχτα που επιβλήθηκε.. Στερεύω, συρρικνώνομαι κι αναζητώ από ένστικτο λίγη παράταση ακόμα, λίγη μονάχα ευεργεσία από τις στάλες τις κρυμμένες στην πρωινή πάχνη που τυλίγει τα ώριμα όνειρα.
Τους χάρτες να παλιώνουν οι διαδρομές, ν' αναζητούν καινούργια Γεωγραφία. Με προοπτική.
Καινούργιας Γεωμετρίας σπάργανα, χωρίς συμμετρίες και γωνιές, χωρίς ανέλπιδες Ασύμπτωτες και αιματηρά Σημεία Τομής. Χωρίς εγωισμούς και ηττοπάθειες να σέρνονται στα τοπικά Μέγιστα. Και στα Ελάχιστα.
Κι ο χρόνος, ο αθέατος, να διαπερνά τις ρωγμές μας, να εισβάλλει στις μέρες τις Αλκυονίδες, να ενώνει τη νύχτα με της μέρας τα όρια.
Και νιώθω να στέκεσαι εδώ, μπροστά, δίπλα, μέσα μου, ολόγραμμα και υπόθεση συντεταγμένων, να παρασύρεις τους παρονομαστές της ακεραιότητάς μου που συρρικνώνονται, μικραίνουν και σαν καθρέφτες παραμορφωτικοί και αναίσχυντοι με εξαπατούν κι η απουσία σιωπής και ήχων ταυτόχρονα, προσομοιάζει στο απόλυτο κενό. Στο απόλυτο το νόημα και στην ταυτόχρονη κατάργησή του.
.. Παρόλα αυτά εδώ, ακόμα εδώ, μετράω τα περάσματα στις γέφυρες της δύσκολης γραφής. Να φέρω πίσω, να φέρω πίσω στο κενό τις λεπτομέρειες της μορφής σου προσαρμοσμένες στην (αυτ)απάτη των προθέσεων, των υποθέσεων.
Σε νυχτέρια και ξημερώματα, σ ανάσες , σ εκπνοές και γαληνέματα, να φωλιάσω τις μνήμες, να ταιριάσω τις μνήμες, να εξαργυρώσω τις μνήμες μ ένα κομμάτι σταλακτίτη σπασμένο απ τα έγκατα των απαρχών σου, στην κοίτη της αρχέγονης οδύνης σου.
Κρύπτες χθόνιες διαβρώνεις με το αλάτι των ματιών και διαγράφεις διαδρομές στο χρόνο μου παλίνδρομες και τώρα, εδώ, στα μάτια της μνήμης μου, κοιτάς με απορία την υγρασία στις παλάμες, στα μάτια, στις πτυχές, στις απολήξεις των αιμοφόρων μου αγγείων γυρεύοντας συγκατάθεση να πλεύσεις, να εισβάλλεις σε κοίτη ανάδοχη.
Να εξερευνήσεις το πλέγμα το απροσπέλαστο των άπειρων νευρώνων, των άπειρων το πλήθος συνάψεων. Πάνω στις αυλακιές της περιπλάνησης να θεμελιώσεις μνήμες.
Στων συνειρμών το Δέλτα να εκβάλλεις. Να βρεις διέξοδο σε πέλαγα υγρής επιθυμίας.Ταξίδι μακρινό για μια δική μου Ιθάκη...
Το ‘απλό’, τον ‘πρώτο’ αριθμό, το άτμητο πεπερασμένο μου να διαρρήξεις πάλι, ξανά και ξανά και με ηλεκτροφόρες εκκενώσεις υψηλής τάσης, να κατακτήσεις, να κατακτήσεις, να κατακτήσεις, να κάνεις απολογισμό της Πύρρειας νίκης σου στο Χρόνο, το δικό μου, κόντρα ..
..κι ενώ παλιώνω κι εσωστρέφομαι μόνο τα χέρια, μόνο τα χέρια σου μπορώ να θυμηθώ, ούτε καν τα μάτια. Κάθε άλλοθι με (απο)καλύπτει. Κι η μνήμη της αφής (ανα)τρέπει κάθε πρόθεση αναγωγής της Ανάγκης σε .. Τέχνη -ή μήπως όχι ; .."

A ^j^

Κυριακή 18 Ιανουαρίου 2009

Πέμπτη 15 Ιανουαρίου 2009

Α2Ν : 1

".. Υπάρχει κρυφός σύνδεσμος μεταξύ βραδύτητας και μνήμης, μεταξύ ταχύτητας και λήθης. Ας πάρουμε μια όσο το δυνατόν πιο κοινότοπη κατάσταση : κάποιος περπατάει στο δρόμο. Ξαφνικά θέλει να θυμηθεί κάτι, αλλά του διαφεύγει η ανάμνηση . Εκείνη τη στιγμή, μηχανικά επιβραδύνει το βήμα του. Αντιθέτως, κάποιος που προσπαθεί να ξεχάσει ένα δυσάρεστο περιστατικό που έζησε πριν από λίγο, επιταχύνει εν αγνοία του το βάδισμά του, σαν να θέλει να απομακρυνθεί γρήγορα από κάτι, που χρονικά, βρίσκεται ακόμα πολύ κοντά του.
Στα υπαρξιακά μαθηματικά αυτή η εμπειρία παίρνει τη μορφή δύο στοιχειωδών εξισώσεων: Ο βαθμός της βραδύτητας είναι ευθέως ανάλογος με την ένταση της μνήμης. Ο βαθμός της ταχύτητας είναι ευθέως ανάλογος με την ένταση της λήθης .."
Milan Kuntera, Η Βραδύτητα

".. Όλα ξέρω γιατί γίνονται και πως λειτουργούν / το μυαλό με βοήθησε να καταλαβαίνω, / οι ευαίσθητοι αμύνονται στη ζωή ... και αργούν, .."
Λίνα Νικολακοπούλου : Εγώ μιλάω για δύναμη

(..μέτρησες πάλι τα λεπτά, τα δευτερόλεπτα της απόκλισης κι εγώ αλλού .. παράλληλα αλλού. Σε χρόνο άλλο, εδώ, αλλού.. Αναρωτιέμαι και παραβγαίνω με τον εαυτό μου στην ευθεία μετρώντας την απόσταση ανάμεσα στην απορία και στην άγνοια. Ανάμεσα στην αποφορά και στην αποδοχή. Αντέχω αυτό το δάχτυλο στον κρόταφο; στο μέρος της καρδιάς; Στον τόπο της μνήμης να ξεριζώσω τις προθέσεις, τις ικεσίες, την απορία, την απορία, την απορία. Στέκομαι χωρίς πνοή, στη μνήμη απέναντι. Τη νοιώθω ξένη κι ανάδελφη με το μανδύα της Ερινύας.Οι λέξεις και τα λογχίσματα αλλάζουν θέσεις κι οι έννοιες εναλλάσσονται, μεταλλάσσονται κι αντανακλούν τα λεχθέντα, καθρεφτίζουν τ ανείπωτα. Χορός κυκλωτικός σε μια παραλλαγή θανάτου και πόνου πανταχού παρόντος. Κι εσύ το ξέρεις, μόνο εσύ, πόσο πονάει αυτό το 'λίγο', αυτή η 'μικρότητα' καθώς γυρεύει εκτόνωση μέσα απ τη χρήση επιθετικών προσδιορισμών-αντίδοτων στον πόνο και στην απορία. Σκέψεις μετέωρες κι αισθήματα αμφίθυμα. Στα πεζοδρόμια οι λέξεις. Οι λέξεις μου οι περίτεχνες στις λάσπες της ανοχής και των ορίων. Η φτήνια με τυλίγει σαν αποφόρι και μια ανάγκη πρωτόγονη, ζωώδης κι απεχθής για μια ανταπόδοση. Και μια Ντροπή αναδρομική, παρούσα και μελλούμενη γι αυτή την ταύτιση Θυμού και Πόνου, όταν οι πράξεις, οι συμπεριφορές και οι εκ των υστέρων αποκαλυπτόμενες προθέσεις γυρεύουν απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς να θεραπεύσουν τη Ναυτία, την Αηδία για το 'Λίγο' για το 'Μικρό' και για την 'Εκ-Πτωση'. -Βλέπεις, στην παθολογία του Πόνου τα περιθώρια ανοχής διαστέλλονται συναρτήσει της μνήμης. Μα απ όλα πιο πολύ αυτή η Αηδία εδώ, στο βυθό των αξιών σημαίνει έως και Θάνατος. Κι αυτό το ξέρω καλά, Εγώ ! Δεν είμαι εγώ, δεν είμαι εγώ .. Δεν είμαι .. Εδώ! Στο χρόνο του μικρού και του ασήμαντου, της χρήσης και της λήθης βραδαίνω, βαθαίνω, διαστέλλομαι κι η ισορροπία μου ονειρεύεται στο μαλακό της υπογάστριο λεπίδα γιαπωνέζικης αξιοπρέπειας .. )

-------------
Άργησα πάλι, έχεις δίκιο ...
Και τώρα πες μου για εκείνα τα .. μεγάλα, τα απόλυτα.


A ^j^

Δευτέρα 12 Ιανουαρίου 2009

Jan Jelinek and Spaceheads



Επειδή εδώ ακούμε (και) Μουσική την Κυριακή 18/01/09 ακούμε live !

JAN JELINEK



Από την πρώιμη παιδική του ηλικία, η ζωή του Jan Jelinek είχε σαν επίκεντρο την μουσική, έκανε συλλογή από δίσκους και μαγεύτηκε από τους σαγηνευτικούς τους ήχους. Ερωτεύτηκε το μοναδικό υβρίδιο από ήχους της dub, jazz, funk και της soul, και ανακάλυψε την house που του έδωσε το έναυσμα για την μουσική του αφύπνιση. Ανακάλυψε μια νέα παιχνιδιάρικη προσέγγιση στην μουσική που του επέτρεψε να διυλίσει τους ξεχωριστούς ήχους χωρίς να υποκύψει σε κατευθείαν ανακύκλωση. Η προσέγγιση του έχει να κάνει με την μεταμόρφωση των ήχων, με την ερμηνεύση του πάθους των παλιών δίσκων της Motown ή με την υπέρβαση του funk, προς το αφηρημένο μειώνοντας τα electronics.

Μέχρι το 1998 ο Jelinek κυκλοφορούσε τους δίσκους του υπό διάφορα ψευδώνυμα, με αποτέλεσμα την εξέλιξη μιας συγκεκριμένης ηχητικής υπογραφής χωρίς τους εξαναγκασμούς της αυτοεπανάληψης. Ενώ ως Gramm έπαιζε με την παλμική μινιμαλιστική electronica, ως Farben εξερεύνησε την επανερμηνεία της soul..Η βασισμένη στην Φρανκφούρτη εταιρεία “Klang Elektronik” κυκλοφόρησε συνολικά εφτά διαφορετικά EP υπό το όνομα Farben, (αργότερα κυκλοφόρησαν ως συλλογή “Textar”) – ένα παιχνίδι πάνω στον Γερμανικό όρο “Klangfarben” (τέμπρο ηχοχρώματος).

Το 2001 κυκλοφόρησε το ‘’Loop Finding Jazz Records“(~scape), ο πρώτος δίσκος του Jelinek με το δικό του όνομα και βασισμένο όπως υπονοεί το όνομα σε παλιές jazz ηχογραφήσεις. Tο βασικό υλικό απογυμνώθηκε αδυσώπητα και μειώθηκε σε ένα μοναδικά ambient ήχο. Μετά την επεξεργασία του Jelinek οι αυθεντικές εκτελέσεις δεν ήταν πλέον διακριτές, αλλά μεταμορφώθηκαν σε απλές ακουστικές ηχογραφήσεις που έκαναν τον ήχο, ένα όργανο από μόνο του. Σε αυτόν τον δίσκο ο Jelinek έστρεψε την προσοχή του μακριά από τους μουσικούς και την παραγωγική διαδικασία και προς το τι ακούμε όταν τα αυτιά μας απομακρυνθούν από τις νότες.

Στο “La Nouvelle Pauvreté” (~scape, 2003) για πρώτη φορά στην καριέρα του, ο Jelinek αποφάσισε να χρησιμοποιήσει ευδιάκριτα σημεία από την rock μουσική, χωρίς ποτέ να ενδώσει στην rock αυτήν καθεαυτή. Με αυτό το σκεπτικό ο Jelinek επινόησε μια φανταστική μπάντα τους Exposures, και αμφισβήτησε την υπόθεση ότι η μουσική είναι μια συλλογική διαδικασία. Οι πηγές από samplers περιλαμβάνουν τα πάντα, από Brian Ferry ως Sun Ra, και για πρώτη φορά, ήταν δυνατό αν όχι απαραίτητο να αναγνωρίσει κανείς τα συγκεκριμένα samplers, ενώ η μουσική παρέμεινε αφηρημένη αρκετά ώστε να αποφύγει κάθε είδους υπόνοια ότι είναι ζωντανά ηχογραφημένη.

Με το “Kosmischer Pitch” (~scape, 2005”) ο Jelinek επέστρεψε πλέον στις ρίζες του, τουλάχιστον σε ένα βαθμό, ενώ καθάρισε τον εαυτό του από τα σχεδόν baroque, υπερπλούσια στοιχεία. Στην αναζήτηση του για τις βασικές αρχές αρμονίας της μουσικής, μπόλιασε με καταβολές, τους κοσμικούς του ήχους περισσότερο από ποτέ. Τo minimal και το άφθονο δεν ήταν πλέον σε ρήξη: εκεί που τα ακουστικά μέρη του δίσκου φαίνονται πολύ γεμάτα στο σύνολο του δεν ήταν με κανένα τρόπο υπέρ-γεμάτος.

Ο Jelinek με βάση το Βερολίνο είναι ένας ακούραστος DJ, μουσικός, παραγωγός και remixer. Συνεργάζεται με καλλιτέχνες όπως η Sarah Morris και ο συγγραφέας Thomas Meinecke, κάνει live sets σε clubs με το laptop του σαν Farben ή συνεργάζεται με αυτοσχεδιαστικά σύνολα όπως το Γιαπωνέζικο Τρίο Computer Soup και το αυστραλέζικο jazz γκρουπ Triosk ( Triosk meets Jan Jelinek “1 + 3 + 1”, 2003).O Jelinek και οι Triosk πραγματοποίησαν μια σειρά από πολύ επιτυχημένες συναυλίες . Τα τελευταία χρόνια ο Jelinek έχει εντείνει τις προσπάθειες του με τον καλλιτέχνη και video programmer Karl Kliem, σαν μέρος των audiovisual performance ο Kliem δημιουργεί συγχρονισμένα graphics για την μουσική του Jelinek. Μια κυκλοφορία DVD είναι προγραμματισμένη για την επόμενη χρονιά.

Σε όλα του τα διαφορετικά προσωπεία η συμπεριφορά του Jelinek προς την μουσική ήταν πάντα και παραμένει ακόμα αποδεσμευμένη από στυλιστικούς εξαναγκασμούς, αλλά στοχεύει στο style που περιλαμβάνει την ουσία συγκεκριμένων ήχων. Ο Jelinek πασχίζει να κατατροπώσει τις ιεραρχίες. με την αισθησιακή αλλά και αφηρημένη pop προοπτική του.

http://www.discogs.com/artist/Jan+Jelinek




SPACEHEADS



Mε την πρώτη ματιά οι Spaceheads φαίνονται πιο πολύ σαν μία jazz μπάντα από ένα σχήμα στην κόψη της ηλεκτρονικής μουσικής. Αλλά τα πράγματα δεν είναι πάντα όπως δείχνουν.
O Andy Diagram (τρομπέτα μέσα από electronics) και ο Richard Harrison (drums) δημιουργούν έναν ήχο που είναι ταυτόχρονα ηλεκτρονικός και ηλεκτρισμένος. O Andy Diagram με την τρομπέτα του δημιουργεί ήχους με παλλόμενους σχεδόν techno ρυθμούς που εναλλάσσονται με τα ελεύθερα beats των drums του Harrison. Οι λούπες και τα υπόλοιπα ηλεκτρονικά στοιχεία δίνουν στο ντουέτο ένα μοναδικό ήχο που είναι τόσο κοντά στο dance floor όσο και στο jazz club.

Οι Richard Harrison και Andy Diagram δούλευαν μαζί για χρόνια σε διάφορα punk-jazz projects, που ήταν βασισμένα στο Manchester, όπως οι Dislocation Dance, οι Μud Hutters και το συγκρότημα της Nico (1987-1993) τους Honkies, κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου άρχισαν να πειραματίζονται στο studio. Κυκλοφόρησαν ένα single το “Pay Me My Money Down", και ένα album "Ho Fat wallet" στην Manchester's Bop το 1990 υπό το όνομα Spaceheads. Έτσι γεννήθηκε η μπάντα! Παρόλαυτα ο Andy και ο Richard συγκεντρώθηκαν στους Spaceheads μόνο μετά την διάλυση των Honkies το 1993. Έδωσαν συναυλίες σε Αμερική, Ολλανδία,Πολωνία και εξέλιξαν τον ήχο τους στις ζωντανές τους εμφανίσεις. Το πρώτο ομότιτλο CD "Spaceheads" κυκλοφόρησε το 1995 και τους έκανε γνωστούς σε ένα ευρύτερο ακροατήριο. Ακολούθησαν μεγάλες περιοδείες στην Ευρώπη και την Αμερική το 1996 που οδήγησαν στην κυκλοφορία του επόμενου live CD "Round the Outside" το 1997.Το MTV έπαιζε ένα από τα video τους και τα πρώτα σπάνια πλέον cd τους επανεκδόθηκαν. Επίσης συμμετείχαν στο Terrastock II festival στο San Francisco, όπου χαρακτηρίστηκαν από τον τύπο ως το highlight του festival.

Το 1999 κυκλοφόρησε το "Angel Station" από την Merge records στην Αμερική και την Pandemonium Rdz στην Ευρώπη, μετά από περιοδείες ακολούθησε το "Live 1999".
Συνέχισαν να περιοδεύουν ανά τον κόσμο, βρίσκοντας ταυτόχρονα χρόνο για να πειραματιστούν με άλλους μουσικούς και ξεκίνησαν την κυκλοφορία μιας νέας σειράς από CDς το "Universal Head Expansion Series’’ που φιλοξενεί special guests όπως ο Max Eastley που παίζει ένα δικής τους κατασκευής μονόχορδο στο The Time of the Ancient Astronaut" (2001 -Bip Hop) Η επόμενη κυκλοφορία τους, το Low Pressure (2002 Bip Hop) ξαφνιάζει με τα τεμπέλικα grooves και τα αρμονικά ακόρντα της τρομπέτας, με τα βαθιά πνευστά και τα ρυθμικά drums. Την κυκλοφορία ακολούθησε μια σειρά από περιοδείες μέχρι που ο Richard Ηarrison έγινε μπαμπάς και ανέστειλε τις δραστηριότητες των Spaceheads μέχρι το 2006 που ενεργοποιήθηκαν ξανά.

Το 2006 κυκλοφόρησαν μια συλλογή με live ηχογραφήσεις «Motel Music Machine» η οποία είναι διαθέσιμη μόνο στις συναυλίες τους και από το site τους. Η τελευταία κυκλοφορία των Spaceheads "A Very Long Way from Anywhere Else" (Bip Hop-2007) με τον Max Eastley ηχογραφήθηκε ζωντανά σε δύο διαφορετικές τοποθεσίες, σε ένα νησί στα βόρεια της Γαλλίας και σε ένα απομακρυσμένο χωριό στο North Yorkshire.
Επίσης έχουν ξεκινήσει ένα καινούριο project υπό το όνομα Spaceheads Trio με τον Vincent Bertholet (Double bass). Μετά από συναυλίες στην Γαλλία το 2005 και 2006, το trio ηχογράφησε στην Γένοβα και στο Παρίσι ένα demo CD που δίνει μια ιδέα για την επερχόμεμενη κανονική κυκλοφορία.

Ο Andy Diagram παίζει τρομπέτα εδώ και 22 χρόνια, ζώντας στα ‘80s στο Manchester,ηχογράφησε και περιόδευσε με πολλές μπάντες της rock, pop και jazz σκηνής όπως οι Diagram Brothers, οι Dislocation Dance, οι Pale Fountains και οι James, με τους οποίους ενώθηκε ξανά και θα συμμετάσχει στην καινούρια τους κυκλοφορία (Απρίλιος 2008) ενώ ακολούθησε τους James και στην τελευταία τους περιοδεία, όπου επισκέφτηκαν και την Αθήνα. Τέλος συνεργάζεται και με τον David Thomas σαν μέλος των Τwo pale boys.
Ο Richard Harrison ζει στο Manchester και συμμετέχει σε αυτοσχεδιαστικά group στο Manchester και στο Λονδίνο, όπως οι Homelife και οι Toolshed.

http://www.spaceheads.co.uk/
http://www.myspace.com/spaceheads


info :
Art House: Kωσταντινουπόλεως 46, Γκάζι, τ.κ. 11854 Αθήνα
Ώρα Έναρξης: 21:00
Τιμή Εισόδου: 18 ευρώ
Τηλ: 2130 330480

Website: http://www.art-house-athens.gr/event.php?id=73
http://www.myspace.com/marionettentheater2007

Αγαπημένε μου Θοδωρή σ΄ευχαριστώ για τις πληροφορίες ...και θα τα πούμε .. εκεί

A ^j^

Τετάρτη 7 Ιανουαρίου 2009

Ματωμένη Gaza

Ο Χρόνος, ο Πόνος, η Μνήμη και το Αίμα

η Ιστορία, οι Κύκλοι, η Επανάληψη και το Αίμα

το Δίκιο, το Άδικο, η Συνθήκη και το Αίμα

η Δύναμη, η Αδυναμία, η Μέθοδος και το Αίμα

η Πολιτική, οι Πολιτικοί, η Απόφαση και το Αίμα

ο Εξοπλισμός, η Ανδρεία, η Ανθρωπιά και το Αίμα

το Καθήκον, η Συνείδηση, η Υπακοή και το Αίμα

η Αναμονή, ο Φόβος, η Διαφυγή και το Αίμα

η Πρόκληση, η Επίθεση, τα Αντίποινα και το Αίμα

η Εντολή, η Λάμψη, ο Κρότος και το Αίμα

ο Μαχητής, ο Άμαχος, το Θύμα και το Αίμα

το Πλήθος, οι Κραυγές, η Καταμέτρηση και το Αίμα

τα Ερείπια, η Σκόνη, τα Ασθενοφόρα και το Αίμα

τα Σώματα, οι Ακρωτηριασμοί, τα Πτώματα και το Αίμα

ο Απολογισμός, οι Σειρήνες, η Οργή και το Αίμα

οι Επώνυμοι, οι Ανώνυμοι, οι Ανταποκριτές και το Αίμα

τα ΜΜΕ, η Ακροαματικότητα, η Έμφαση και το Αίμα

ο Σκοπός, η Σκοπιμότητα, η Επανάληψη και το Αίμα

η Θλίψη, η Λύπη, η Συμπόνια και το Αίμα

το Στομάχι, ο Εμετός, τα Δάκρυα και το Αίμα

ο Προβληματισμός, οι Σκέψεις, η Πρόθεση και το Αίμα

τα Καραβάνια, οι Οργανισμοί, ο Αποκλεισμός και το Αίμα

η Εκκλησία, το Φιλόπτωχον, οι Γιατροί και το Αίμα

τα Γάλατα, τα Μπισκότα, τα Αποφόρια και το Αίμα

τα Άρθρα, τα Ψηφίσματα, τα Blogs και το Αίμα

οι Κουβέντες, η Αναμονή, η Αγανάκτηση και το Αίμα

τα Δελτία, τα Παράθυρα, η Απόγνωση και το Αίμα

η Κατάθλιψη, η Ψυχοθεραπεία, οι Συνεδρίες και το Αίμα

η Οθόνη, ο Καναπές, η Συνήθεια και το Αίμα

η Συνήθεια, η Συνήθεια, η Συνήθεια και το Αίμα

το ΑΙΜΑ, το ΑΙΜΑ, το ΑΙΜΑ, και η Συνήθεια ……….




A ^j^

Δευτέρα 5 Ιανουαρίου 2009



C'est le repos éclairé, ni fièvre, ni langueur, sur le lit ou sur le pré. - A. Rimbaud


Εδώ, μπροστά στις άκρες των καλοκαιριών σου, καθώς φθινόπωρα εξελίσσονται στους λεπτοδείκτες των ημερολογίων μου, δακτυλικά εξάμετρα σε κλίμακες ελάσσονες και συγχορδίες ασθμαίνουσες και ματωμένες, θα παραβγαίνουν με τους ήχους της βροχής στα σπάργανα της μνήμης …
Τα μάτια και τα σύμβολα. Το νόημα και η κατα-νόηση των ήχων και των στίχων του οίστρου σου, που επενδύουν στις κραυγές, στις ικεσίες σου, στις μύχιες χαραμάδες μιας απόδρασης.
Θ΄ αλλάξουν οι ρυθμοί που ονειρεύεσαι, θ΄ αλλάξουν οι ρυθμοί. Θ΄αλλάξουνε τα όνειρα …Μακριά απ το φόβο της ορμής των ποταμών και τα αιχμηρά τρίμματα κοραλλιών, τα ύπουλα κρυμμένα στην άμμο των αμέριμνων βημάτων μας ..
Κι ο θόρυβος της μέρας γλυκαίνει στης προσδοκίας την τεκμηρίωση.
Κι όταν βαθιά οι παλάμες σου εξερευνήσουν τις απαρχές των σπλάχνων μου και εκ-τεθώ έως μυελού οστέων, κι όταν το αίμα πίδακας σε φρέατα αρτεσιανά αποκαλύψει την έκταση της κρυφής σου γεωγραφίας, πυροτεχνήματα υπέροχα των στεναγμών θα βάλω στα μαλλιά στεφάνι.
Κι όταν, κουβάρι οι άνεμοι, γεμίσουν τα λιβάδια της φωτισμένης σου ανάπαυλας με χαμομήλια κι άγριες ανεμώνες, κι όταν η αγρύπνια μας επινοήσει νανουρίσματα στο τείχος των δακρύων, τότε μονάχα θα φέρω στις φούχτες μου νερό αλμυρό, απόσταγμα παλίρροιας, να πλύνω, να ξεπλύνω το χρώμα της αμφιβολίας από τις σκέψεις της φυγής..
A^j^

Κυριακή 4 Ιανουαρίου 2009

Μέθοδος Braille



Τη Μνήμη,
τη μνήμη σου.
Των ακροδάχτυλων αφή
στη λάβα.
Στις εσχατιές των πηγών σου
κρυμμένοι χείμαρροι.
Στις μνήμες,
στις μνήμες πίσω
το χρόνο καταργώ.
Πορείες ανάστροφες
στα χνάρια
της ανάγκης.
Στα μονοπάτια

πνιγμένων κραυγών.
Χαμένων φθόγγων.

Χαμένων
άκρων - άωτων
μιας διαδρομής
πεπερασμένης
Και μιας ανάσχεσης ..
Στον πόνο της αφής.
Στην αίσθηση των υδρατμών
Στην Υγρασία των άκρατων
των πόθων.
Μια αλήθεια
της στιγμής
Κι ενας βωμός …
Στις φούχτες
η υγρασία σου ακόμα …
σ΄ένα καινούργιο
Ήλιο
καρτερικά
-μα ανυπόμονα
κάνει σπονδές
να την καταργήσει.
Ένα καινούργιο Ήλιο
να κάψει
τα ακροδάχτυλα.
Καινούργιας λάβας
οι πληγές
καινούργια γεωγραφία
να χαράξουν.
Νησιά και πέλαγα
Και νέες ‘σπηλιές’
καταφυγίου.
Μιας νέας τρικυμίας
ημερέματα
να γαληνεύουν νέα πρωινά
ξαγρύπνιας …


Τις μνήμες.

Τις μνήμες
φέρω ακόμα
της δικής σου αίσθησης.
Στις άκρες απ τα δάχτυλα
η μνήμη
της ανάγνωσης
της κάθε σου ρωγμής.
Συντεταγμένη
η παρουσία σου ακόμα
στη λάβα της αφής,
στην υγρασία του πόθου ..
Στη μνήμη , στη μνήμη , στη μνήμη …



A^j^

Σάββατο 3 Ιανουαρίου 2009

2.

"...
και πάλι με μια κίνηση τα αγκαλιάζεις όλα και τα σβήνεις σαν ανήσυχο παιδί με τα φώτα αναμένα επιμηκύνεις τη νύχτα δε θες να πεθάνεις, κάθε στιγμή εκ νέου γενιέται το νόημα της όρασης και σπάζει ο κόσμος και επανέρχεται, όλα, όπως περπατώ, το μηδέν και το τίποτα και το τρέμισμα της καρδιάς, όπως περπατώ και μία μία οι στιγμές μ' εγκαταλείπουν, παλίμψιστες εικόνες και σωροί, χέρια σπαθιά και κόκκαλα και αίμματα, μέταλλα, φόβοι, πόνοι, οι λέξεις και τα ρούχα τους, τα έπιπλα, τα σπίτια, τα ξεφτισμένα δάκρυα η άνοδος και η πτώση, η πίστη, η λατρεία, η εξαπάτηση, οι φόβοι, ο πνιγμός, ο θάνατος, οι φόνοι, τα χρήματα, ο εμετός, η ναυτία, η φωτιά, η νύχτα
όλα σβήνουν και από την αρχή τα ίδια λάθη πράτουμε και αγκιστρωνόμαστε στο φόβο στην ανάσα του στην κλεψιά στην ελπίδα στο φόβο στην ανάσα και φονεύουμε σκοτώνουμε λεηλατούμε συνθλίβουμε ληστεύουμε ερηπώνουμε κατακαίμε χτυπάμε αλύπητα χτυπάμε αλύπητα χτυπάμε αλύπητα ..."

1.

"....
Έτσι και άλλο τίποτα σ' αυτό το μακρυνό τοπίο
της ζωής μας που πλάι πλάι βαδίζουμε όπως οι μάρτυρες
και στενεύει ο δρόμος σωπαίνει η φωνή και χαμηλώνουν τα μάτια
...
Σ' ανομολόγητες πράξεις φτάνουμε μ' ανάσα μισή
και το ίδιο λίγοι είμαστε όπως πάντοτε
όταν επίμονα μας ρωτούν για τα σπουδαία
ή για τη σαρκική ένωση όπου ανοίχτηκες ψηλά και χάθηκες
ή για τη λέξη των ιπποποτάμων
...
Πάνω σε πέτρινα κρεβάτια αγκομαχούνε
και μέσα από τσόχινες σπηλιές σαλεύουν να βγούνε
τα νήματα της ύπαρξης αυτά που μάζευες στα χαλασμένα σπίτια του βουνού
..."